Journal of a Soul Sewista

#memademay is in volle gang.

En met deze challenge waarin je vol trots mag laten zien wat je zelf hebt gemaakt, lees ik ook een tegengeluid: niet meedoen omdat je de kleding die je maakt niet mooi genoeg vindt, of te basic om te showen.

Ik snap dit.

Sterker nog: ik had dit ook toen ik begon met naaien. Die eeuwige criticus die iets vond van wat ik maakte. Niet mooi genoeg, fit niet perfect, toch net-niet.

Ik liet dus ook niet zien wat ik had gemaakt, en dragen deed ik het al helemaal niet. Mijn me-made garderobe bleef lange tijd wat ‘onder de radar’ om het zo te zeggen.

Als ik daar nu op terug kijk, denk ik ook wel dat ik veilige keuzes maakte in stofjes bijvoorbeeld. Kleuren die niet opvielen. Misschien dat dat wel bijdroeg aan het net-niet gevoel, ik weet het niet.

In mijn begin jaren zat ik op naailes. Inmiddels is dat zo’n 25 jaar geleden, maar ik weet nog wel dat ik in die tijd een best kostbare stof had gekocht om een pak van te maken. Een pantalon en een blazer. Best een uitdaging achteraf, maar ik ging er voor. Met de hulp van de naaijuf maakte ik er iets moois van.

En wat was ik trots!!

Ik denk dat dat de eerste keer is geweest dat ik ook echt iets droeg naar mijn werk, zonder het gevoel te hebben dat het niet mooi of goed genoeg was. Waar dat mee te maken had?
– de patroonkeuze, ik was helemaal wild van het patroon (deze Knip heb ik nu nog hier liggen, als ik kijk in die Knip en zie wat ik zelf heb genaaid wordt ik met terugwerkende kracht trots op mezelf :-))
– de stofkeuze, ik had de stof gekocht tijdens een uitstapje met de naailes, mijn juf was er bij en kon dus perfect adviseren. Hierdoor durfde ik het aan om de aankoop te doen.

Als ik er zo op terug kijk, zijn er een paar dingen die mijn angst voor niet-goed-genoeg hebben overwonnen. Ik ga het met je delen, wellicht helpt het jou ook om voluit te dragen wat jij wilt!

Enthousiasme over het patroon

Kies datgene uit waar je helemaal lyrisch van bent qua patroon. Dat als je het ziet, dat je dan denkt ‘daar ga ik er echt goed in uitzien!’ of dat het geweldig combineert bij wat je al hebt. Zorg dat de energie er goed op zit.

Als je al twijfels hebt over het patroon en je het gevoel hebt van ‘eerst zien dan geloven’, dan weet ik de uitkomst: elke tegenvaller haalt de uitkomst naar beneden.

Ik weet ook: je hebt geen garantie dat het flatteert, maar met twijfels beginnen is nooit een goed idee. En geloof mij: die heb ik ook vaak gehad.

Weet je waar dat door kwam? Vaak toch te veel kijken naar wat anderen doen, of wat een trend is. Nee, daar ben ik vanaf gestapt: als het niet helemaal goed voelt, is het een no-go.

Kies de juiste stof

Ik heb vaak bij het kopen van stof een ‘ja of nee’ gevoel. Het is em wel, of het is em niet. Geen twijfel. Dat heeft te maken met heel veel ervaring en ook wel stofkennis, maar vooral ook met weer dat stukje energie. Ik krijg soms echt een bubbelig gevoel als ik stof zie, dat euforische ‘ja dat is em!’

Ik maak keuzes vanuit mijn eigen gevoel, ook weer los van trends of wat anderen doen. Ik ga ook eigenlijk het liefst alleen stofjes shoppen, zodat ik alle aandacht voor mezelf heb. Is dat heel erg als ik dat zeg?

Qua kleuren houd ik me al helemaal niet meer aan regels, de laatste jaren heb ik zo’n beetje alles wel aangekocht. Ik vind dat verfrissend, geen rekening te hoeven houden met kleurenpaletjes waar het in moet passen of de combi’s die er al zijn.

Nee hoor, gewoon alles bekijken, en zie ik iets waar ik blij van wordt, dan is de koop beslist. En bijna altijd slaagt dan mijn project.

Lukt het jou nog niet om de juiste stof te kopen? Dan zou ik juist wel iemand meevragen, want zoals ik al zei gaf mijn naaijuf mij het vertrouwen dat ik de juiste aankoop deed. Vertrouw wel altijd op je gevoel als je iets ziet!

Wat het oplevert?

Als je met deze twee elementen rekening houdt, is de kans op slagen van je project het grootste. Sterker nog: het levert datgene op wat je nodig hebt om voluit de garderobe te dragen: zelfvertrouwen!

En zelfvertrouwen krijg je door het te doen. Het dragen van wat je maakt, en het trotse gevoel omarmen. En: complimentjes in ontvangst nemen.

Dat versterkt je zelfvertrouwen, maar krijg je alleen als je het draagt en anderen het zien. Dit is dus echt het kip en het ei verhaal. Jij hebt daar in kleine stapjes te zetten, maar elke stap leidt ergens toe.

Waar houd jij jezelf tegen?

Dat je je zelfgemaakte kleding niet goed genoeg vindt is zeker in het begin een begrijpelijke gedachte. Maar oefening baart kunst, dus ga vooral door (en gooi ook eens iets weg als het niet goed voelt).

Na al die jaren, kan ik ook putten uit een groot aantal ooh’s en aaah’s van mensen die het uitzonderlijk goed vinden dat je kunt naaien (ongeacht het resultaat). De vaardigheid die jij bezit is er eentje die niet alle mensen hebben.

Dus wees vooral trots op waar jij toe in staat bent: iets naaien, van niets iets maken wat je ook nog eens kunt dragen!

Dat stukje trots op mezelf is de overhand gaan nemen over mijn eigen kritische gedachten, en dat werkt bevrijdend. En als jij met trots aan een project begint, draagt dat bij aan het resultaat. Zeker weten.

En wat je naait: het maakt helemaal niks uit. Een etui, een tasje, een kostuum. Hoe niet-fancy op de foto gezet ook, maakt allemaal niets uit.

Ik vind mezelf soms ook saai als ik mezelf met anderen vergelijk, maar dan is dat maar zo. Dat ik dit heb gemaakt, is alles wat telt. Uniek. En dat ben jij ook.

Zullen we gewoon iets aardiger voor onszelf zijn?